Feeds:
Berichten
Reacties

En door

tumblr_m3mr1mdHuW1qfb46yo1_500

Het is tijd. Het roer moet om. Zo kan het echt niet langer.

Ik denk dat ik eindelijk tot een punt ben gekomen waarbij ik door wil gaan met dingen die ik leuk vind om te doen. In plaats van stilstaan bij de dingen die gebeurd zijn en die niet terug te draaien zijn.

Er zijn veel dieptepunten geweest in de afgelopen jaren en soms is het moeilijk om de positiviteit van dingen te zien. Ik heb in een zwart gat gezeten de afgelopen weken. Ik weet niet precies hoe dit kwam, maar het sloeg in als een bom. Ik had het niet verwacht. Ik ging door en was niet bezig met dingen die gebeurd waren. Totdat ik tot rust kwam en alles kon overdenken. Toen stond ik stil bij alles, maar dan ook alles wat me tranen heeft gekost.

Gisteren had ik voor mijn gevoel een doorbraak: ik wil weer de positiviteit van dingen zien en écht gaan voor mijn dromen. Ik laat het gebeurde rusten en kijk vooruit. Ik kijk naar de dingen die ik al bereikt heb en nog wil bereiken. Ik moet me niet laten afleiden door dingen die minder belangrijk zijn dan ze lijken.

Ik moet soms de controle durven te verliezen. Ik moet niet altijd maar over alles blijven nadenken. Ik moet gewoon dingen doen. Ook moet ik dingen op me af laten komen, niet achter alles aan gaan, maar gewoon zien wat er gaat gebeuren. Wat avontuurlijker worden.

Ik moet zorgen dat ik veel meer geniet van de momenten dat ik bij de mensen ben waar ik van houd. Oordelen of iemand wel of niet belangrijk voor me is. Beseffen dat het probleem echt niet altijd bij mij ligt.

Ik moet voor mezelf doelen stellen, maar deze moeten wel te bereiken zijn. Ik weet niet wat de toekomst me brengt. Ik ben een dromer.

Er is zo veel wat ik wil doen. Zo veel wat ik leuk vind. Als iets niet lukt, betekent het niet dat ik er niet via een andere weg kan komen.

Elk moment dat ik deze blog schrijf, vraag ik me af of ik ‘m wel moet publiceren. Misschien is het goed genoeg dat ik dit van me af heb geschreven. Heel de wereld kan het lezen. Niet iedereen zal er behoefte aan hebben, maar je mag weten wie ik ben.

Morgen ga ik leuke dingen doen. En overmorgen ook. En de dag erna ook.

Tegenslagen blijven er altijd, maar je wordt er alleen maar sterker van als je deze zelf overwint.

 

 

Durf te dromen

Ik kan alleen schrijven als ik inspiratie heb. De laatste tijd ontbreekt het me enorm aan inspiratie. Dat is ook de reden waarom het gevoelsmatig een eeuw heeft geduurd dat ik weer eens aan een nieuwe blog begon. Vandaag is het memorabele moment dat ik weer eens een blog probeer te schrijven.

De herfst staat bekend om zijn depressieve karakter. Veel mensen voelen zich vooral door het weer ontzettend belabberd. Zelf heb ik hier allerminst last van. De herfst is namelijk een van mijn favoriete jaargetijden. Ik houd van de bladeren die op de grond vallen. Ik houd van de geur van pasgevallen regen. Ik houd van de prachtige kleuren die de herfst achterlaat. Als ik binnen zit, word ik blij als het wat grijs is buiten. Dan doe ik niets liever dan mijn geurkaarsjes ontsteken, een ontspannen muziekje draaien en een boek lezen, of ik kijk mijn favoriete serie of film. Ik weet dat ik als kind al een liefde voor de herfst had. Ik zei vroeger dat ik de herfst zo’n gezellige periode vond en daar is nu niks aan veranderd. In de herfst kom ik tot rust. Ik kan mijn gedachten op een rijtje zetten en ik voel me vaak ontspannen. Natuurlijk heb ik ook mijn baaldagen in de herfst, maar dit is niet alleen in de herfst. De andere seizoenen heb ik ze net zo goed.

Muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven. Dit heb je al in meer van mijn blogs kunnen lezen, maar omdat het zo veel met me doet, kan ik het niet vaak genoeg beschrijven. Ik krijg inspiratie als ik muziek luister. Ik heb laatst ontdekt dat als ik vastzit in een stuk wat ik aan het schrijven ben, het me ontzettend helpt als ik even een pauze inlas waarin ik ga zingen. Dan zing ik alles uit mijn hoofd en kan ik weer fris aan het stuk beginnen. Op de een of andere manier krijg ik ook altijd inspiratie van rustige muziek met betekenisvolle teksten.

Londen. Need I say more? Ik verlang. Ik wacht. Ik spaar. Ik hoop. Ik zie mezelf ronddwalen in de prachtige straten van West End. Ik droom van mezelf op het podium van West End. Al weet ik dat deze dromen heel groot zijn, ik durf ze toch te dromen. ‘If your dreams don’t scare you, they aren’t big enough.’ En reken maar dat ik doodsbang word van mijn eigen dromen.

Schrijven. Dat is wat ik op het moment doe. Dat is waar ik met mijn opleiding mee bezig ben. Schrijven is iets waar ik mijn hele leven al mee bezig ben. Als klein kind schreef ik al hele verhalen. De valkuil was dat ik ze nooit, maar dan ook echt nog nooit helemaal af heb geschreven. Ik krijg steeds weer nieuwe ideeën als ik een verhaal heb geschreven. Dan vind ik mijn oude verhaal ineens niet interessant meer. Misschien komt dat ook wel omdat ik ouder word en steeds beter kan oordelen of het wel echt goed is wat ik schrijf.

Muziektheater. Wat een prachtig woord. Als je me een paar jaar geleden had gevraagd of ik ooit in het theater zou willen staan, had ik je heel vreemd aangekeken en heel standvastig nee gezegd. Hoe het komt dat mijn hart nu in het theater ligt? Ik weet het niet zeker. Het enige wat ik weet, is dat ik programma’s ging volgen waar ze op zoek waren naar een hoofdrolspeler/speelster in een musical. Dit vond ik ontzettend leuk en na ‘Op Zoek Naar Joseph’ en de musical die daarna volgde, was ik verkocht. Toen ik Joseph and the amazing technicolor dreamcoat voor het eerst zag, wist ik: dit wil ik ook! Sinds die tijd ben ik hard aan het werk gegaan. Ik heb drie jaar les gehad in zowel spel, zang en dans. Daarnaast heb ik mee gedaan aan een aantal amateurproducties. Ik heb hier natuurlijk ontzettend veel van geleerd. Helaas mocht het niet baten toen ik auditie deed voor de zogenaamde musicalopleidingen in het land. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten (heel vreemd om vaststaande spreekwoorden te veranderen) en ik werd door de afwijzingen van de opleidingen juist gestimuleerd om nóg harder te werken. Hier ben ik nog druk mee bezig. Ik heb op dit moment een keer in de week zangles en om de week heb ik twee keer in de week zangles. Na mijn opleiding Journalistiek wil ik zeker nog een keer auditeren en kijken waar het schip strandt.

Listen

Music is life and life is music.
My life is music and music is my life.
When I get up, I hear music.
When I go to bed, I hear music.

I can’t function without music.
I get inspired by music.
I actually have a feeling that I can understand things better with music.
Music is emotion.

Music isn’t only about words.
When there are no words, there is music.
When there is no music, there aren’t any words.
Music helps you through.

I can’t describe music.
It’s something you have to feel.
Something you have to discover.
Music can make you fall in love.

Your tears will come with music.
Your tears will disappear with music.
Emotions are led by music.
Music is made with emotion.

Dance with music.
Sing with music.
Play with music.
Love with music.

Music is loved and to be loved.

Afbeelding

London is where the heart is

Ok. Omdat ik al een veel te lange tijd niet heb geschreven én omdat ik overloop van inspiratie, trakteer ik jullie op nog een blog. In deze blog ga ik het hebben over mijn liefde voor Londen.

Het is jullie waarschijnlijk wel opgevallen dat ik niet uitgepraat raak over Londen. Hoe dit komt? Ik weet het niet precies.

Het is begonnen toen ik voor het eerst in Londen was. Ik weet niet precies meer in welk jaar ik daar ben geweest. Wel weet ik dat ik toen met mijn ouders voor drie dagen naar Londen ging in de zomervakantie. Ik wilde al heel lang naar deze stad en ik was dan ook erg blij dat het uiteindelijk door is gegaan. Drie dagen is kort. Dat klopt, maar het was genoeg om een aantal dingen te doen die we heel graag wilden doen. Natuurlijk waren er nog genoeg dingen waar we geen tijd voor hebben gehad, maar dat komt vast een volgende keer. Voordat we weg gingen, hebben we ons verblijf en vervoer goed uitgekozen. We hadden bekeken dat we eerst met de auto naar Calais zouden rijden en vervolgens vanuit daar met de boot naar Engeland. De auto kon gelukkig mee op de boot, dus eenmaal in Engeland aangekomen, konden we gelijk doorrijden naar Londen, aangezien we daar nog niet waren.

Papa reed met zijn auto naar het vliegveld van Heathrow, want daar zouden we onze auto op de parkeerplaats zetten. Het was raar, heel raar om in Engeland rond te rijden. Het was fijn raar. Het was wennen, maar het ging goed. Pap had gelukkig al vaker gereden in Engeland. Vanuit het vliegveld gingen we met de bus naar Londen. Eenmaal in Londen moesten we een metro nemen die ons dichtbij het hotel zou brengen. Eenmaal met de metro aangekomen op het station vlakbij ons hotel, moesten we natuurlijk nog een stukje lopen naar ons hotel. Zoals je wel merkt, was het een hele onderneming (het duurde in totaal zo’n elf uur), maar voor mij was het het waard. We kwamen aan bij het hotel, dropte onze spullen in de kamers en gingen de stad verkennen. We liepen rond en zochten een restaurantje. Toen we rondliepen, wist ik het zeker (ik zei het ook tegen mijn ouders): hier ligt mijn hart. De dagen erna hebben we de stad verkent en lekker aan sightseeing gedaan. Ik wilde heel graag nog een musical zien in Londen, dus thuis hadden we al de kaartjes gekocht. Op de tweede avond na de hele dag de stad bekeken te hebben, zijn we naar Les Misérables geweest in het Queen’s Theatre. De derde dag zijn we eigenlijk vrij op tijd weer vertrokken om te zorgen dat we op tijd weer terug bij de boot waren. Er stond ons immers weer een reis van ongeveer elf uur te wachten.

Dat was zo ongeveer mijn avontuur in Londen in het kort. Ik weet niet of jullie het heel interessant vonden, maar ik wilde het heel graag met jullie delen. Zoals je misschien wel gelezen hebt, weet ik nog steeds niet echt waarom ik zo dol op Londen ben en waarom ik hier later heel graag wil gaan wonen. Het is een gevoel dat lastig is om uit te leggen. Ik vind het fijn om hierover te schrijven. Het doet me goed om aan die vakantie terug te denken en het doet me niet minder goed om aan de stad terug te denken.

Zo. Ik ben benieuwd of jullie het gelezen hebben en wat jullie er van vonden, dus schroom niet om een reactie achter te laten.

Dat was ‘m weer.

Liefs!

Mugs & Muffins

Hee allemaal!

Ik zit hier in een van mijn favoriete zaakjes, de Mugs & Muffins in Tilburg. Ik drink een heerlijke vanilla cinnamon latte. Ook heb ik muziek op staan van Jonathan Jeremiah. Helaas kan mijn muziek niet zo hard en is het hier druk, dus ik hoor mijn muziek niet heel goed. Waarom ik hier zit? Ik kan hier inspiratie op doen. Ik heb al een hele tijd niet geschreven zoals jullie  misschien wel gemerkt hebben. Dit kwam puur omdat ik geen idee had waar ik over moest schrijven. Nu ik hier zit en ook al is het zo druk, heb ik meteen inspiratie. Ik schrijf een eind weg en ik kijk straks wel of het iets geworden is. Er is nog een reden dat ik hier zit. Ik ga namelijk even kijken of ik hier een beetje kan leren, aangezien ik over minder dan twee weken mijn tentamenweek heb. Ondanks dat het hier druk is en er best veel afleiding is van al die stemmen, denk ik dat het wel moet lukken met mijn muziekje op en mijn boek en schrijfblok in de aanslag.

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het raar zou voelen dat ik hier alleen zit, maar dat valt eigenlijk wel mee. Ik ben niet echt gewend om in mijn eentje naar een koffiezaakje te gaan. Vaak ga ik gewoon met vrienden of familie. Laatst was ik hier nog met mijn zus, zoals jullie konden lezen in een van mijn vorige artikels.

In de tijd van mijn vorige blog en nu zijn er natuurlijk verschillende dingen gebeurd. De dingen die zijn gebeurd, zijn waarschijnlijk niet allemaal even interessant om uitgebreid te vertellen. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik geen idee heb wat er allemaal precies is gebeurd. De dingen die er zijn gebeurd zal ik proberen te vermelden.

Even tussendoor. Ik vind de sfeer hier heerlijk. De mensen die er komen zijn allemaal zo verschillend en iedereen doet zijn/haar ding. Ik ben hier wel net op een tijdstip dat er veel mensen gewoon even samen wat komen drinken na het werk/school. De vorige keer dat ik hier was, was het een stuk rustiger. Ik realiseer me ineens dat ik een hele blog aan het schrijven ben over een simpel koffiezaakje. Moet je nagaan hoe fijn ik het hier vind.

Terug naar de dingen die gebeurd zijn. Vorige week was het herfstvakantie voor mij. Ik ben samen met mijn lieve zus en moeder het bos in gegaan. Daar hebben we eerst een stukje gelopen en ik had het idee om dingen te verzamelen die we later konden gebruiken voor een herfststukje of iets dergelijks. Dus tijdens het wandelen door het bos hebben we onze ogen open gehouden voor dingen die we konden gebruiken. Het was echt een prachtige omgeving en het was ook heerlijk om daar tot rust te komen. Bovendien was het ontzettend gezellig om met mijn zus en moeder samen in het bos te zijn.

Voor de rest heb ik in de herfstvakantie ook nog een feest gehad. De ouders van mijn beste vriendinnetje waren namelijk 25 jaar getrouwd en gaven hierom een concert. Het concert was boordevol verschil in muziek. De muziek werd gemaakt door familie en vrienden en door het gezin van mijn beste vriendinnetje zelf. Ik vond het erg mooi om te horen en heel leuk dat ik er bij mocht zijn. Ik was er niet zo maar bij. Na het concert was het tijd om te borrelen en tijdens het borrelen mochten mijn beste vriendinnetje en ik een duet zingen. Het ging vrij goed en het was ook erg leuk om te doen.

Voor de rest ben ik natuurlijk vanaf maandag weer naar school geweest en heb ik maandag en woensdag weer zangles gehad.

Ik denk dat ik deze blog langzaam moet gaan afronden, want eigenlijk vind ik hem nu al aan de lange kant.

Dus dat was ‘m weer voor vandaag!

Snel meer.

Liefs!

Regendruppels en inspiratie

Hee daar!

Ik ga beginnen met iets wat jullie niet van me gewend zijn. Ik wil even mijn mening geven over mijn zojuist geplaatste nieuwsberichtje over Lance Armstrong. Allereerst wil ik zeggen: wat een doodzonde dat juist een legende in de wielerwereld zo nodig doping moest gebruiken. Ik bedoel, wie hem niet respecteerde om zijn gewonnen titels, respecteerde hem wel om het feit dat hij kanker heeft overwonnen en daarna heeft doorgevochten totdat hij weer gewoon kon gaan wielrennen. Ik wil er verder niet al te veel over zeggen, maar ik weet niet wat ik erger vind: dat iemand zo veel mensen zo kan voorliegen of dat iemand überhaupt in staat is om te gebruiken. Nu is het natuurlijk al van begin af aan duidelijk dat er in de sportwereld en met name in de wielerwereld veel gebruik wordt gemaakt van doping, maar het naar buiten komen van het rapport over Armstrong kan veel negatiefs betekenen voor de wielerwereld. Goed, dit wilde ik even kwijt en eigenlijk nog veel meer, maar ik ben bang dat het veel van mijn lezers niet zo veel zal interesseren.

Hoe lang geleden is het dat ik een blog heb geschreven? Voor mijn gevoel heb ik al een paar weken niet geschreven, maar misschien dat ik dan veel in deze blog te vertellen heb. We zullen zien.

Ik houd ervan om te schrijven. Het liefst schrijf ik iedere dag. Het maakt me niet zo veel uit of ik aan een verhaal schrijf, een opdracht voor school, een blog, een songtekst of een gedicht; ik vind het allemaal heerlijk om te doen. Mijn grootste probleem is alleen dat ik niet kan schrijven zonder inspiratie en dat is niet gek. Zoals jullie misschien wel gemerkt hebben, komt mijn inspiratie vaak ’s avonds pas. Mijn inspiratie komt natuurlijk uit dingen die ik mee heb gemaakt in het dagelijks leven, maar mijn inspiratie komt ook door het luisteren naar muziek of op plekken komen waar ik niet zo snel kom en die me een goed gevoel geven. Inspiratie kan ook komen door wat mensen tegen me zeggen of gezegd hebben. Het kan ook komen uit verhalen of blogs die ik van anderen heb gelezen. Je ziet dat ik mijn inspiratie uit ontzettend veel dingen kan halen. Wat me opvalt is dat als ik inspiratie heb, ik geen laptop bij me heb of niet in staat ben om te schrijven, omdat ik ergens anders mee bezig ben. Ik probeer dan altijd het gevoel vast te houden en te onthouden wat mijn inspiratie was, maar als ik het dan op wil schrijven, is het weg. Vandaar ook dat ik niet zo heel veel blogs meer schrijf als in het begin. Ik merkte dat mijn blogs toen eigenlijk nergens over gingen en dat wil ik niet meer. Ik wil jullie wel proberen wat inhoud te bieden.

Op dit moment heb ik vooral inspiratie door muziek van Philip Glass dat ik aan het luisteren ben, maar ook van een liedje van The Killers, genaamd Sam’s Town. Ook ben ik geïnspireerd door de regen die tegen mijn raam tikt.

Ik ga het hierbij laten, want ik wil nog veel te veel dingen vertellen en daar leent deze blog zich op dit moment niet voor vind ik.

Volgende keer meer.

Liefs!

door

SportLance Armstrong stond samen met zijn ploeg US Postal aan het hoofd van het succesvolste dopingprogramma uit de geschiedenis van de sport. Dat zegt het Amerikaanse anti-dopingagentschap Usadavanavond in een verklaring.Usada publiceerde vanavond een rapport van meer dan duizend pagina’s waarin het bewijzen tegen Armstrong heeft verzameld. Volgens het agentschap gebruikte Armstrong sinds 1996 verboden middelen, waaronder EPO, steroïden en bloedtransfusies. Usada stuurt het rapport door naar de internationale wielerunie UCI en dopingagentschap Wada. Deze instanties kunnen nog beroep aantekenen tegen de veroordeling van de oud-renner.

De Amerikaan, zevenvoudig winnaar van de Tour de France, staakte eind augustus zijn strijd met Usada en moest daardoor al zijn Tour-zeges inleveren en werd voor het leven geschorst. Armstrong schreef in een verklaring dat hij het slachtoffer is geworden van “een ongrondwettelijke heksenjacht” waar hij en zijn familie zwaar onder lijden.

Armstrong maakte na zijn zeven Tourzeges in 2009 een comeback in het peloton, maar slaagde er in dat jaar en in 2010 niet in de Tour nog een achtste keer te winnen. In februari 2011 maakte hij bekend definitief te stoppen.

‘Meesterknecht’ Hincapie geeft gebruik doping toe

Vlak voor de verklaring van Usada bekende George Hincapie, een voormalig ploeggenoot van Armstrong, op zijn website dat hij tijdens zijn wielercarrière jarenlang doping gebruikt.

Hincapie, die met zeventien deelnames aan de Tour de France een record in handen heeft, liet deze zomer al weten bezig te zijn aan zijn laatste seizoen. Hij is een van de kroongetuigen in de zaak tegen zijn voormalige kopman Lance Armstrong.

Hincapie begon als jonge prof begin jaren negentig met doping en ging daar naar eigen zeggen tot 2005 mee door:

“Vanwege mijn liefde voor de sport, de bijdragen die ik aan de sport heb geleverd, en al hetgeen de wielrensport mij tijdens al die jaren heeft gegeven, is het extreem moeilijk vandaag te bekennen dat ik gedurende een deel van mijn carrière verboden middelen heb gebruikt. In het begin van mijn professionele carrière werd het mij duidelijk dat, gegeven het wijdverbreide gebruik van prestatiebevorderende middelen bij topwielrenners, het niet mogelijk was om zonder die middelen op het hoogste niveau te presteren. Ik betreur die beslissing en bied mijn welgemeende excuses aan aan familie, ploeggenoten en fans.”

Ondanks zijn misstappen hoopt Hincapie, die door Usada voorlopig geschorst is, een rol te kunnen blijven vervullen binnen de wielersport. “Ik ben klaar voor een nieuw hoofdstuk in mijn wielerleven. Ik wil een belangrijke rol spelen bij het ontwikkelen en helpen van jonge talenten”, aldus de Amerikaan.

Hincapie speelt net als tien oud-ploeggenoten een belangrijke rol in de omvangrijke zaak tegen Armstrong. Hij heeft net als onder anderen Floyd Landis, David Zabriskie, Tyler Hamilton, Levi Leipheimer en Christian Vande Velde belastende verklaringen afgelegd tegen The Boss. In ruil daarvoor mogen ze rekenen op strafvermindering.

Bron: http://www.nrc.nl/nieuws/2012/10/10/oud-ploegmaat-armstrong-george-hincapie-biecht-dopinggebruik-op/