Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Blogs’ Category

En door

tumblr_m3mr1mdHuW1qfb46yo1_500

Het is tijd. Het roer moet om. Zo kan het echt niet langer.

Ik denk dat ik eindelijk tot een punt ben gekomen waarbij ik door wil gaan met dingen die ik leuk vind om te doen. In plaats van stilstaan bij de dingen die gebeurd zijn en die niet terug te draaien zijn.

Er zijn veel dieptepunten geweest in de afgelopen jaren en soms is het moeilijk om de positiviteit van dingen te zien. Ik heb in een zwart gat gezeten de afgelopen weken. Ik weet niet precies hoe dit kwam, maar het sloeg in als een bom. Ik had het niet verwacht. Ik ging door en was niet bezig met dingen die gebeurd waren. Totdat ik tot rust kwam en alles kon overdenken. Toen stond ik stil bij alles, maar dan ook alles wat me tranen heeft gekost.

Gisteren had ik voor mijn gevoel een doorbraak: ik wil weer de positiviteit van dingen zien en écht gaan voor mijn dromen. Ik laat het gebeurde rusten en kijk vooruit. Ik kijk naar de dingen die ik al bereikt heb en nog wil bereiken. Ik moet me niet laten afleiden door dingen die minder belangrijk zijn dan ze lijken.

Ik moet soms de controle durven te verliezen. Ik moet niet altijd maar over alles blijven nadenken. Ik moet gewoon dingen doen. Ook moet ik dingen op me af laten komen, niet achter alles aan gaan, maar gewoon zien wat er gaat gebeuren. Wat avontuurlijker worden.

Ik moet zorgen dat ik veel meer geniet van de momenten dat ik bij de mensen ben waar ik van houd. Oordelen of iemand wel of niet belangrijk voor me is. Beseffen dat het probleem echt niet altijd bij mij ligt.

Ik moet voor mezelf doelen stellen, maar deze moeten wel te bereiken zijn. Ik weet niet wat de toekomst me brengt. Ik ben een dromer.

Er is zo veel wat ik wil doen. Zo veel wat ik leuk vind. Als iets niet lukt, betekent het niet dat ik er niet via een andere weg kan komen.

Elk moment dat ik deze blog schrijf, vraag ik me af of ik ‘m wel moet publiceren. Misschien is het goed genoeg dat ik dit van me af heb geschreven. Heel de wereld kan het lezen. Niet iedereen zal er behoefte aan hebben, maar je mag weten wie ik ben.

Morgen ga ik leuke dingen doen. En overmorgen ook. En de dag erna ook.

Tegenslagen blijven er altijd, maar je wordt er alleen maar sterker van als je deze zelf overwint.

 

 

Advertenties

Read Full Post »

Durf te dromen

Ik kan alleen schrijven als ik inspiratie heb. De laatste tijd ontbreekt het me enorm aan inspiratie. Dat is ook de reden waarom het gevoelsmatig een eeuw heeft geduurd dat ik weer eens aan een nieuwe blog begon. Vandaag is het memorabele moment dat ik weer eens een blog probeer te schrijven.

De herfst staat bekend om zijn depressieve karakter. Veel mensen voelen zich vooral door het weer ontzettend belabberd. Zelf heb ik hier allerminst last van. De herfst is namelijk een van mijn favoriete jaargetijden. Ik houd van de bladeren die op de grond vallen. Ik houd van de geur van pasgevallen regen. Ik houd van de prachtige kleuren die de herfst achterlaat. Als ik binnen zit, word ik blij als het wat grijs is buiten. Dan doe ik niets liever dan mijn geurkaarsjes ontsteken, een ontspannen muziekje draaien en een boek lezen, of ik kijk mijn favoriete serie of film. Ik weet dat ik als kind al een liefde voor de herfst had. Ik zei vroeger dat ik de herfst zo’n gezellige periode vond en daar is nu niks aan veranderd. In de herfst kom ik tot rust. Ik kan mijn gedachten op een rijtje zetten en ik voel me vaak ontspannen. Natuurlijk heb ik ook mijn baaldagen in de herfst, maar dit is niet alleen in de herfst. De andere seizoenen heb ik ze net zo goed.

Muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven. Dit heb je al in meer van mijn blogs kunnen lezen, maar omdat het zo veel met me doet, kan ik het niet vaak genoeg beschrijven. Ik krijg inspiratie als ik muziek luister. Ik heb laatst ontdekt dat als ik vastzit in een stuk wat ik aan het schrijven ben, het me ontzettend helpt als ik even een pauze inlas waarin ik ga zingen. Dan zing ik alles uit mijn hoofd en kan ik weer fris aan het stuk beginnen. Op de een of andere manier krijg ik ook altijd inspiratie van rustige muziek met betekenisvolle teksten.

Londen. Need I say more? Ik verlang. Ik wacht. Ik spaar. Ik hoop. Ik zie mezelf ronddwalen in de prachtige straten van West End. Ik droom van mezelf op het podium van West End. Al weet ik dat deze dromen heel groot zijn, ik durf ze toch te dromen. ‘If your dreams don’t scare you, they aren’t big enough.’ En reken maar dat ik doodsbang word van mijn eigen dromen.

Schrijven. Dat is wat ik op het moment doe. Dat is waar ik met mijn opleiding mee bezig ben. Schrijven is iets waar ik mijn hele leven al mee bezig ben. Als klein kind schreef ik al hele verhalen. De valkuil was dat ik ze nooit, maar dan ook echt nog nooit helemaal af heb geschreven. Ik krijg steeds weer nieuwe ideeën als ik een verhaal heb geschreven. Dan vind ik mijn oude verhaal ineens niet interessant meer. Misschien komt dat ook wel omdat ik ouder word en steeds beter kan oordelen of het wel echt goed is wat ik schrijf.

Muziektheater. Wat een prachtig woord. Als je me een paar jaar geleden had gevraagd of ik ooit in het theater zou willen staan, had ik je heel vreemd aangekeken en heel standvastig nee gezegd. Hoe het komt dat mijn hart nu in het theater ligt? Ik weet het niet zeker. Het enige wat ik weet, is dat ik programma’s ging volgen waar ze op zoek waren naar een hoofdrolspeler/speelster in een musical. Dit vond ik ontzettend leuk en na ‘Op Zoek Naar Joseph’ en de musical die daarna volgde, was ik verkocht. Toen ik Joseph and the amazing technicolor dreamcoat voor het eerst zag, wist ik: dit wil ik ook! Sinds die tijd ben ik hard aan het werk gegaan. Ik heb drie jaar les gehad in zowel spel, zang en dans. Daarnaast heb ik mee gedaan aan een aantal amateurproducties. Ik heb hier natuurlijk ontzettend veel van geleerd. Helaas mocht het niet baten toen ik auditie deed voor de zogenaamde musicalopleidingen in het land. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten (heel vreemd om vaststaande spreekwoorden te veranderen) en ik werd door de afwijzingen van de opleidingen juist gestimuleerd om nóg harder te werken. Hier ben ik nog druk mee bezig. Ik heb op dit moment een keer in de week zangles en om de week heb ik twee keer in de week zangles. Na mijn opleiding Journalistiek wil ik zeker nog een keer auditeren en kijken waar het schip strandt.

Read Full Post »

London is where the heart is

Ok. Omdat ik al een veel te lange tijd niet heb geschreven én omdat ik overloop van inspiratie, trakteer ik jullie op nog een blog. In deze blog ga ik het hebben over mijn liefde voor Londen.

Het is jullie waarschijnlijk wel opgevallen dat ik niet uitgepraat raak over Londen. Hoe dit komt? Ik weet het niet precies.

Het is begonnen toen ik voor het eerst in Londen was. Ik weet niet precies meer in welk jaar ik daar ben geweest. Wel weet ik dat ik toen met mijn ouders voor drie dagen naar Londen ging in de zomervakantie. Ik wilde al heel lang naar deze stad en ik was dan ook erg blij dat het uiteindelijk door is gegaan. Drie dagen is kort. Dat klopt, maar het was genoeg om een aantal dingen te doen die we heel graag wilden doen. Natuurlijk waren er nog genoeg dingen waar we geen tijd voor hebben gehad, maar dat komt vast een volgende keer. Voordat we weg gingen, hebben we ons verblijf en vervoer goed uitgekozen. We hadden bekeken dat we eerst met de auto naar Calais zouden rijden en vervolgens vanuit daar met de boot naar Engeland. De auto kon gelukkig mee op de boot, dus eenmaal in Engeland aangekomen, konden we gelijk doorrijden naar Londen, aangezien we daar nog niet waren.

Papa reed met zijn auto naar het vliegveld van Heathrow, want daar zouden we onze auto op de parkeerplaats zetten. Het was raar, heel raar om in Engeland rond te rijden. Het was fijn raar. Het was wennen, maar het ging goed. Pap had gelukkig al vaker gereden in Engeland. Vanuit het vliegveld gingen we met de bus naar Londen. Eenmaal in Londen moesten we een metro nemen die ons dichtbij het hotel zou brengen. Eenmaal met de metro aangekomen op het station vlakbij ons hotel, moesten we natuurlijk nog een stukje lopen naar ons hotel. Zoals je wel merkt, was het een hele onderneming (het duurde in totaal zo’n elf uur), maar voor mij was het het waard. We kwamen aan bij het hotel, dropte onze spullen in de kamers en gingen de stad verkennen. We liepen rond en zochten een restaurantje. Toen we rondliepen, wist ik het zeker (ik zei het ook tegen mijn ouders): hier ligt mijn hart. De dagen erna hebben we de stad verkent en lekker aan sightseeing gedaan. Ik wilde heel graag nog een musical zien in Londen, dus thuis hadden we al de kaartjes gekocht. Op de tweede avond na de hele dag de stad bekeken te hebben, zijn we naar Les Misérables geweest in het Queen’s Theatre. De derde dag zijn we eigenlijk vrij op tijd weer vertrokken om te zorgen dat we op tijd weer terug bij de boot waren. Er stond ons immers weer een reis van ongeveer elf uur te wachten.

Dat was zo ongeveer mijn avontuur in Londen in het kort. Ik weet niet of jullie het heel interessant vonden, maar ik wilde het heel graag met jullie delen. Zoals je misschien wel gelezen hebt, weet ik nog steeds niet echt waarom ik zo dol op Londen ben en waarom ik hier later heel graag wil gaan wonen. Het is een gevoel dat lastig is om uit te leggen. Ik vind het fijn om hierover te schrijven. Het doet me goed om aan die vakantie terug te denken en het doet me niet minder goed om aan de stad terug te denken.

Zo. Ik ben benieuwd of jullie het gelezen hebben en wat jullie er van vonden, dus schroom niet om een reactie achter te laten.

Dat was ‘m weer.

Liefs!

Read Full Post »

Mugs & Muffins

Hee allemaal!

Ik zit hier in een van mijn favoriete zaakjes, de Mugs & Muffins in Tilburg. Ik drink een heerlijke vanilla cinnamon latte. Ook heb ik muziek op staan van Jonathan Jeremiah. Helaas kan mijn muziek niet zo hard en is het hier druk, dus ik hoor mijn muziek niet heel goed. Waarom ik hier zit? Ik kan hier inspiratie op doen. Ik heb al een hele tijd niet geschreven zoals jullie  misschien wel gemerkt hebben. Dit kwam puur omdat ik geen idee had waar ik over moest schrijven. Nu ik hier zit en ook al is het zo druk, heb ik meteen inspiratie. Ik schrijf een eind weg en ik kijk straks wel of het iets geworden is. Er is nog een reden dat ik hier zit. Ik ga namelijk even kijken of ik hier een beetje kan leren, aangezien ik over minder dan twee weken mijn tentamenweek heb. Ondanks dat het hier druk is en er best veel afleiding is van al die stemmen, denk ik dat het wel moet lukken met mijn muziekje op en mijn boek en schrijfblok in de aanslag.

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het raar zou voelen dat ik hier alleen zit, maar dat valt eigenlijk wel mee. Ik ben niet echt gewend om in mijn eentje naar een koffiezaakje te gaan. Vaak ga ik gewoon met vrienden of familie. Laatst was ik hier nog met mijn zus, zoals jullie konden lezen in een van mijn vorige artikels.

In de tijd van mijn vorige blog en nu zijn er natuurlijk verschillende dingen gebeurd. De dingen die zijn gebeurd, zijn waarschijnlijk niet allemaal even interessant om uitgebreid te vertellen. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik geen idee heb wat er allemaal precies is gebeurd. De dingen die er zijn gebeurd zal ik proberen te vermelden.

Even tussendoor. Ik vind de sfeer hier heerlijk. De mensen die er komen zijn allemaal zo verschillend en iedereen doet zijn/haar ding. Ik ben hier wel net op een tijdstip dat er veel mensen gewoon even samen wat komen drinken na het werk/school. De vorige keer dat ik hier was, was het een stuk rustiger. Ik realiseer me ineens dat ik een hele blog aan het schrijven ben over een simpel koffiezaakje. Moet je nagaan hoe fijn ik het hier vind.

Terug naar de dingen die gebeurd zijn. Vorige week was het herfstvakantie voor mij. Ik ben samen met mijn lieve zus en moeder het bos in gegaan. Daar hebben we eerst een stukje gelopen en ik had het idee om dingen te verzamelen die we later konden gebruiken voor een herfststukje of iets dergelijks. Dus tijdens het wandelen door het bos hebben we onze ogen open gehouden voor dingen die we konden gebruiken. Het was echt een prachtige omgeving en het was ook heerlijk om daar tot rust te komen. Bovendien was het ontzettend gezellig om met mijn zus en moeder samen in het bos te zijn.

Voor de rest heb ik in de herfstvakantie ook nog een feest gehad. De ouders van mijn beste vriendinnetje waren namelijk 25 jaar getrouwd en gaven hierom een concert. Het concert was boordevol verschil in muziek. De muziek werd gemaakt door familie en vrienden en door het gezin van mijn beste vriendinnetje zelf. Ik vond het erg mooi om te horen en heel leuk dat ik er bij mocht zijn. Ik was er niet zo maar bij. Na het concert was het tijd om te borrelen en tijdens het borrelen mochten mijn beste vriendinnetje en ik een duet zingen. Het ging vrij goed en het was ook erg leuk om te doen.

Voor de rest ben ik natuurlijk vanaf maandag weer naar school geweest en heb ik maandag en woensdag weer zangles gehad.

Ik denk dat ik deze blog langzaam moet gaan afronden, want eigenlijk vind ik hem nu al aan de lange kant.

Dus dat was ‘m weer voor vandaag!

Snel meer.

Liefs!

Read Full Post »

Regendruppels en inspiratie

Hee daar!

Ik ga beginnen met iets wat jullie niet van me gewend zijn. Ik wil even mijn mening geven over mijn zojuist geplaatste nieuwsberichtje over Lance Armstrong. Allereerst wil ik zeggen: wat een doodzonde dat juist een legende in de wielerwereld zo nodig doping moest gebruiken. Ik bedoel, wie hem niet respecteerde om zijn gewonnen titels, respecteerde hem wel om het feit dat hij kanker heeft overwonnen en daarna heeft doorgevochten totdat hij weer gewoon kon gaan wielrennen. Ik wil er verder niet al te veel over zeggen, maar ik weet niet wat ik erger vind: dat iemand zo veel mensen zo kan voorliegen of dat iemand überhaupt in staat is om te gebruiken. Nu is het natuurlijk al van begin af aan duidelijk dat er in de sportwereld en met name in de wielerwereld veel gebruik wordt gemaakt van doping, maar het naar buiten komen van het rapport over Armstrong kan veel negatiefs betekenen voor de wielerwereld. Goed, dit wilde ik even kwijt en eigenlijk nog veel meer, maar ik ben bang dat het veel van mijn lezers niet zo veel zal interesseren.

Hoe lang geleden is het dat ik een blog heb geschreven? Voor mijn gevoel heb ik al een paar weken niet geschreven, maar misschien dat ik dan veel in deze blog te vertellen heb. We zullen zien.

Ik houd ervan om te schrijven. Het liefst schrijf ik iedere dag. Het maakt me niet zo veel uit of ik aan een verhaal schrijf, een opdracht voor school, een blog, een songtekst of een gedicht; ik vind het allemaal heerlijk om te doen. Mijn grootste probleem is alleen dat ik niet kan schrijven zonder inspiratie en dat is niet gek. Zoals jullie misschien wel gemerkt hebben, komt mijn inspiratie vaak ’s avonds pas. Mijn inspiratie komt natuurlijk uit dingen die ik mee heb gemaakt in het dagelijks leven, maar mijn inspiratie komt ook door het luisteren naar muziek of op plekken komen waar ik niet zo snel kom en die me een goed gevoel geven. Inspiratie kan ook komen door wat mensen tegen me zeggen of gezegd hebben. Het kan ook komen uit verhalen of blogs die ik van anderen heb gelezen. Je ziet dat ik mijn inspiratie uit ontzettend veel dingen kan halen. Wat me opvalt is dat als ik inspiratie heb, ik geen laptop bij me heb of niet in staat ben om te schrijven, omdat ik ergens anders mee bezig ben. Ik probeer dan altijd het gevoel vast te houden en te onthouden wat mijn inspiratie was, maar als ik het dan op wil schrijven, is het weg. Vandaar ook dat ik niet zo heel veel blogs meer schrijf als in het begin. Ik merkte dat mijn blogs toen eigenlijk nergens over gingen en dat wil ik niet meer. Ik wil jullie wel proberen wat inhoud te bieden.

Op dit moment heb ik vooral inspiratie door muziek van Philip Glass dat ik aan het luisteren ben, maar ook van een liedje van The Killers, genaamd Sam’s Town. Ook ben ik geïnspireerd door de regen die tegen mijn raam tikt.

Ik ga het hierbij laten, want ik wil nog veel te veel dingen vertellen en daar leent deze blog zich op dit moment niet voor vind ik.

Volgende keer meer.

Liefs!

Read Full Post »

Hé, een blog!

Hee daar!

Raar tijdstip voor een blog, niet? Vind ik wel in ieder geval. Reden hiervoor is dat ik me een beetje verveel en I feel like writing a blog.

Goed, eigenlijk weet ik niet zeker of het iets gaat worden. Ik kan jullie vertellen dat ik een paar dagen geleden al een blog wilde schrijven. Ik kwam erachter dat ik echt totaal geen inspiratie had, dus heb ik hem, tegen mijn principes in, niet afgeschreven en verwijderd. Vet stom natuurlijk, want wie weet kwam er uiteindelijk toch wel iets. Ach, dat is gebeurd, hopen dat ik deze blog gewoon ga publiceren.

Ik heb de afgelopen tijd van alles gedaan en aangezien ik niet alles interessant vind om te vertellen, maak ik een kleine selectie.

Afgelopen weekend had ik het weer lekker druk. Nou niet eens zo druk, het was meer dat mijn weekend vol zat. Van vrijdag tot zaterdag is mijn beste vriendinnetje blijven slapen. Dat was natuurlijk, zoals altijd, ontzettend gek, gezellig en fijn! De zondag die aansloot op die zaterdag (goh..) was het tijd voor de jaarlijkse familiedag. Het was de familiedag van de kant van mijn vader. Het duurde dit jaar even voordat we te weten kregen wat we gingen doen. Voor mijn gevoel eigenlijk te lang. Ik was zo benieuwd naar welke activiteit mijn lieve oom en tante nu weer hadden uitgezocht. In de informatiemail stond een week voordat de familiedag plaats ging vinden, dat we een steptocht gingen doen. Dat vond ik al interessant klinken, dus ik had veel zin in de familiedag. Het was eindelijk zo ver. De dag dat we met de familie gingen steppen. Ondanks dat we wisten wat we gingen doen, wisten we natuurlijk nog niet wat we er van moesten verwachten. We reden naar het dorpje waar het plaats zou gaan vinden. Om bij dit dorpje te komen, moesten we door Zundert. Heel eerlijk gezegd vond ik dit totaal geen probleem, omdat Zundert het dorpje is waar Vincent van Gogh is geboren. Nadat we Zundert door waren gereden, kwamen we aan bij Achtmaal. Het dorpje waar we moesten zijn. We reden met de TomTom die zijn werk goed gedaan had, waardoor we gewoon op tijd en in een keer aankwamen op de plaats van bestemming. We kwamen aan bij een pannenkoekenrestaurant en daar kregen we verdere uitleg van wat we gingen doen. Het kwam erop neer dat we een gestolen schilderij van Vincent van Gogh moesten gaan zoeken aan de hand van een GPS-apparaat en onze step. We moesten het apparaat volgen en reden dus rond in de omgeving. De omgeving was echt waanzinnig! We reden door het bos, waar we een prachtig landhuis tegenkwamen en we reden langs een prachtig watertje met een heide waar we ook doorheen moesten. Uiteindelijk bleek dat het schilderij gewoon in het restaurant lag. Tijdens deze dag hebben we veel plezier gehad en heerlijk bijgekletst. Het was weer een goede familiedag!

Voor de rest ga ik natuurlijk nog wekelijks naar school. Voor degenen die het niet weten: ik zit op de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg. Daar heb ik elke week een weekopdracht waarbij ik een artikel moet schrijven en waarbij we een heuze deadline hebben. Zodat we alvast een beetje kunnen wennen aan het hebben van deadlines. Ook hebben we elke week een praktijkopdracht. Dit is een opdracht die erg uiteenlopend kan zijn. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat we op pad worden gestuurd en dat we nieuws moeten gaan zoeken. De achterliggende gedachte van deze opdrachten is dat je er op deze manier een beetje achter kan komen hoe het beroep straks in zijn werk gaat (leuke woordspeling, beroep – werk, ach:)). Ik heb het tot nu toe erg naar mijn zin en ik heb echt hele fijne en lieve mensen om me heen. Ik was gisteren niet lekker en ben thuisgebleven. Vandaag was ik weer op school en het voelde alsof ik in een warm bad stapte: ik kreeg vragen van vrienden hoe het nu met me ging, maar ook reacties dat ze me gemist hadden en dat het zo stil was zonder mij. Dat is toch ontzettend lief? Ik vind van wel in ieder geval! Dus voor degenen die zich aangesproken voelen: dankjewel, ik waardeer het enorm en jullie zijn lief!

Ondertussen vraag ik me af of ik nog meer wil melden en vraag ik me af of ik al over de Mugs & Muffins heb verteld. Natuurlijk heb ik dat al lang gedaan zie ik nu. Moet je nagaan hoe veel zo’n leuk koffiezaakje met me kan doen! Het zit de hele tijd in mijn gedachte en ik krijg er gewoon inspiratie van. Best bizar. Anyway, als je je nu afvraagt waar ik het over heb, moet je mijn andere blog nog maar even lezen, daar staat een beschrijving van de Mugs & Muffins.

Ik hoor dat ik moet gaan koken (oh boy, dat wordt wat), dus ik voel me genoodzaakt om deze blog af te breken. Nee grapje, ik laat het lijken alsof ik nog liters wilde vertellen, maar dat is niet :).

Dat was ‘m!

Liefs!

Read Full Post »

Hee hoi!

Mensen, ik heb gedroomd vannacht. Goh, dat gebeurt in een mensenleven nogal vaak. Ja dat weet ik. Maar nu mijn vraag aan jullie: wat moet je nu eigenlijk met een droom? Ik bedoel, het was echt een hele fijne droom en het zou zo fantastisch zijn als het in real life zou gebeuren. Nu zijn jullie waarschijnlijk nieuwsgierig geworden wat er in mijn droom gebeurde, maar dat ga ik niet vertellen, het spijt me.
Anyway. Dromen dus. Ik zit zeg maar met een lastige situatie en als deze droom werkelijkheid zou zijn geweest, was die situatie gewoon gelijk klaar geweest. Dan had ik duidelijkheid en dan was het voor mezelf ook gewoon opgelost. Nu is het zo, dat je natuurlijk niet op je dromen af moet gaan, maar waarom heb je die droom dan? Zit er niet iets van een boodschap in? Ik ben echt heel benieuwd wat jullie hier over denken, want een verklaring zou me echt helpen.
Dat wilde ik als eerste gewoon even kwijt.

Daarnaast wil ik ook een piepklein beetje reclame maken voor een fantastisch koffiezaakje in Tilburg. Het zaakje heet ‘Mugs & Muffins’ en het zit in een straatje ergens vrij verstopt. Mijn zus en ik waren al een tijdje van plan om daar wat te gaan drinken en we hadden besloten om het afgelopen maandagmiddag te gaan doen. Zo gezegd, zo gedaan natuurlijk. Zou je denken in ieder geval…
We konden het zaakje niet vinden. Het was vrij goed verstopt en we liepen ook op een onhandige manier naar de koffiezaak toe. We liepen vanaf het station en toen hebben we er op goed geluk een straatje uitgepikt waarvan ik dacht dat het het goede straatje was. Niet dus. We zaten goed verkeerd. Toen zijn we naar een punt gelopen waar we ons wel konden oriënteren en vanuit daar zijn we de stad in gelopen. Vanaf de stad wist ik gelukkig wel ongeveer waar het zat en na een tijdje lopen en een beetje zoeken hebben we het zaakje uiteindelijk gevonden.
Ik voelde me gelijk thuis toen ik binnenkwam. De sfeer daar was echt heel goed en het voelde eigenlijk als een stukje Londen in Nederland. De mensen die er werkten en zaten spraken me ook erg aan. Wat ik net al typte, ik voelde me er echt thuis. Je kunt dus wel begrijpen dat dit niet de laatste keer is geweest dat ik daar kom (rare zin, kan ‘m even niet anders verwoorden, het spijt me).
Ook de dingen die ze daar verkopen zijn niet mis. De producten die ze daar hebben, lijken veel op de producten die ze bij de Starbucks verkopen. Ik vind de producten bij de Mugs & Muffins persoonlijk lekkerder dan de producten bij de Starbucks. Ook vind het super leuk, eigenlijk als klap op de vuurpijl,  dat ze gewoon een koffie en een chocolademelk hebben met de titels: Caffé Milou en Choco Milou. Té leuk voor mij als Milou zijnde, toch?!

Op school gebeurt ook van alles. Eigenlijk veel te veel om nu allemaal in een blogje te typen. Bovendien is lang niet alles interessant voor jullie.
Wel leuk was het afgelopen zaterdag toen ik mijn debuut als pers maakte, haha. Ik treed verder niet in detail, want het was voor een opdracht voor school en het was verder niet zo bijzonder, maar ik vond het wel leuk om even mee te delen dat ik mijn debuut als journalist nu al gemaakt heb :).

Ik denk dat ik voor vandaag weer eventjes genoeg heb getypt.

Dus tot later!

Ja!

Doei!

Liefs!

Afbeelding

Read Full Post »

Older Posts »